Roy Lichtenstein

Roy Lichtenstein urodzony 27 października 1923 roku w Nowym Yorku, zmarł 29 września 1997 w Nowym Yorku. Malarz, rzeźbiarz i grafik. Syn pośrednika obrotów gruntami. Jako szesnastolatek uczestniczył w letnich kursach sztuki. W latach 30. zafascynowany takimi muzykami jak Charlie Parker, John Coltrane, czy Miles Davis odwiedza nowojorskie kluby jazzowe szkicując portrety. W latach 40. studiował malarstwo na Ohio State University. Debiutuje w 1951 w Nowym Yorku. W pierwszym okresie jego malarstwa czerpie z abstrakcyjnego ekspresjonizmu późnych lat 50., który jest przewodnim nurtem w ówczesnej sztuce amerykańskiej. Później przekształcał kubistyczne obrazy innych artystów.

            Źródłem inspiracji Lichtensteina stał się model życia konsumpcyjnego, zaintrygowany popartem zaczął malować popularne postaci z kreskówek (pierwszy obraz artysty Look Mickey powstał w 1961), komiksów, reklamy. W efekcie zaczęły powstawać wielkoformatowe obrazy postaci komiksowych o ostro zaznaczonych konturach. Najbardziej znany cykl, który powstał w tamtym okresie to Girls -wyidealizowane, rozmarzone brunetki i blondynki, których życie składało się z radości i rozpaczy. Jego dzieła zyskały przychylność krytyków. Dzięki wystawie w galerii Casteli w Nowym Yorku cały świat okrzykuje go wybitnym twórcą.

             W połowie lat 60. powstaje cykl Brushstrokes, serie pociągnięć pędzlem, które stanowiła parodią ekspresyjnego abstrakcjonizmu, są to obrazy malowane farbami, ze stylizowanym, graficznym tłem. Artysta powrócił do początków swojej twórczości i ponownie zaczął przetwarzać dzieła innych twórców. Podjął w ten sposób próbę ożywienia tychże obrazów. Powstałe w ten sposób dzieła nawiązywały do Claude Moneta, Henriego Matissa, czy Franza Marca. W latach 70. malował abstrakcyjne cykle Mirrors.

            Lata 80. przyniosły zmiany w konwencji przyjętej przez malarza, co nie spotkało się z aprobatą ze strony krytyki. Roy Lichtenstein stał się czołowym reprezentantem poetyki komiksu i popartu, dla wielu zostanie reprezentantem ekspresyjnych form, zniwelowanych stereotypów, ironii, symboli, które same z siebie czerpią tematy.