A B C D E F G  H I J K L Ł M N O P Q R S T U V W X Y Z

A

Akwarela

Technika malarska i jednocześnie nazwa obrazy wykonywane tą techniką. Technika ta polega na malowaniu rozcieńczonymi w wodzie pigmentami na porowatym papierze, który szybko wchłania wodę. Rozcieńczone pigmenty nie pokrywają całkowicie faktury papieru lecz pozostawiają ją dobrze widoczną. Z tego względu na efekt końcowy bardzo duży wpływ ma barwa i faktura samego papieru. Obrazy malowane tą techniką mają zwykle delikatną, zwiewną kolorystykę, gdyż możliwe tutaj do uzyskania barwy, to głównie barwy pastelowe. Technikę tę stosuje się do tematów, które wymagają tego rodzaju kolorystyki i jednocześnie nie wymagają "cyzelowania" detali - stosuje się ją więc do pejzaży, "zwiewnych" portretów, itp.

B

Blejtram

Blejtram to prostokątkna rama z listew na którą naciąga się i przybija płótno malarskie, na którym namalowany jest obraz. Inne określenie to krosno malarskie.

Botero, Fernando

(ur. 1932r.) - kolumbijski artysta malarz i rzeźbiarz, karykaturzysta stylu klasycznego. W 1951 roku rozpoczął studia w  Bogocie, edukację kontynuował we Florencji i Madrycie. W trakcie pobytu w Meksyku, w drugiej połowie lat 50. zainteresował się sztuką ludową Ameryki Łacińskiej. W latach 1993-2005 zorganizowano w Berlinie wystawę rzeźb Fernanda Botero, cieszącą się sporym zainteresowaniem. Monumenty umieszczono m.in. w okolicach bramy brandenburskiej, czy w Lustgarten (Ogród Przyjemności). Aby zobaczyć obrazy tego artysty przejdź do galerii obrazów.

C

Collage

Technika polegająca na tworzeniu kompozycji z różnych materiałów i tworzyw, tj. gazety, fotografie, tkaniny itp. – naklejane na płótno lub papier i łączone z tradycyjnymi technikami artystycznymi.

Coolidge, Cassius

D

Danae

Obraz Gustava Klimta powstały w latach 1907-1908. Obraz ma temat mitologiczny: przedstawiona na nim Danae to córka króla Argos Akrizjosa, będąca obiektem uczuć Zeusa. Zeus by nie budzić zazdrości Hery odwiedzając Danae przybrał postać złotego deszczu; ta, zapłodniona deszczem, urodziła później Perseusza. Klimt przedstawił Danae nagą, zwiniętą w kłębek i przeżywającą rozkosz w momencie gdy spada na nią złoty deszcz. Kompozycja obrazu jest bardzo geometryczna: kręta linia ciała Danae wyznacza deformującą perspektywę obrazu. Lewe udo kobiety zajmuje blisko czwartą część płótna, a brodawka lewej piersi stanowi centralny punkt obrazu. Lewa ręka Danae jest niewidoczna, co wzmacnia jeszcze wymowę obrazu, uważanego za jedno z najbardziej przepełnionych erotyzmem dzieł Klimta. Tak jak wiele innych kobiecych postaci malowanych przez niego, Danae jest ruda; włosy unoszą się swobodnie, jakby były pod wodą.

Degas, Edgar

(1834-1917) francuski malarz i rzeźbiarz. Urodził się w Paryżu w rodzinie zamożnego bankiera. Studiował pod kierunkiem Lamothe'a w tamtejszej École des Beaux-Arts (Szkole Sztuk Pięknych). Pierwotnie pozostawał pod wpływem twórczości Ingresa. Pełna inwencji kompozycja, świetna kreska i umiejętność przedstawiania postaci w ruchu przyczyniły się do uznania go za jednego z największych malarzy końca XIX wieku.

Początkowo malował historyczne i współczesne sceny rodzajowe, konie i sceny sportowe, w czym można zauważyć wpływy Maneta. Znany jest jednak szczególnie z obrazów przedstawiających tańczące kobiety. Degas bywa zaliczany do impresjonistów, jego prace ciążyły jednak często w kierunku realizmu i romantyzmu. Aby zobaczyć obrazy tego artysty przejdź do galerii obrazów.


E

F

G

Grafika

To jedna z podstawowych dziedzin plastycznych, w której właściwym dziełem sztuki jest odbitka z płyty graficznej, dającej możliwości powielania na papierze lub tkaninie. W odróżnieniu od malarstwa operującego plamą barwną, u jego podstaw leży kreska i stopniowanie walorów.
Grafik zazwyczaj opanowuje proces powstawania odbitki, czyli ryciny, od powstania projektu przez dobór techniki, formę druku i wykonania odbitek.
Techniki graficzne dzielone są na grupy ze względu na rodzaj zastosowanej matrycy i dzielą się na druk wypukły, wklęsły lub płaski.


H

Hopper, Edward

(1882-1967) przyszedł na świat w amerykańskiej rodzinie holenderskiego pochodzenia.Od lat 20. dominującym tematem twórczości Hoppera było współczesne amerykańskie miasto i jego mieszkańcy: przedstawiciele klasy średniej, urzędnicy i sekretarki, klienci sklepów i barów, dojrzałe kobiety w pokojach hotelowych. W swych obrazach ukazywał typowy, pozbawiony charakteru i przygnębiający pejzaż miejski, z biurami, stacjami benzynowymi, kinami, zimnymi wnętrzami tanich hoteli i moteli. Na tym tle przedstawiał ludzi – zagubionych, samotnych i obojętnych wobec siebie.Malarstwo Hoppera silnie oddziaływało i nadal oddziałuje na kulturę, nie tylko amerykańską. Zostało przyswojone przez popkulturę w Stanach Zjednoczonych – reprodukcje obrazów trafiły np. na pocztówki. Aby zobaczyć obrazy Hoopera przejdź do galerii obrazów.


I

Impresjonizm

Nurt w sztuce europejskiej, a w późniejszym czasie także amerykańskiej, zapoczątkowany pod koniec wieku XIX przez paryskich studentów sztuki. Sztandarową datą dla impresjonizmu jest rok 1874, kiedy to ma miejsce pierwsza wystawa zorganizowana w atelier fotograficznym Nadara. Kolejne siedem wystaw dało jasno do zrozumienia, że kończy się obowiązujący wcześniej akademizm.
   Impresjonizm stawiał sobie za zadanie uchwycenie tego co ulotne. Artyści mieli ukazać moment, zatrzymać go w swoim dziele, jak na zdjęciu. Ważne było przedstawienie lekkości, a także pewnej dynamiki, uchwycenia człowieka w sytuacji rzadko spotykanej. Takie odzwierciedlenie rzeczywistości miało działać na zmysły, zachwycać i sprawiać wrażenie spokoju.
   Sama nazwa tego nurtu została przewrotnie nadana przez jednego z krytyków i dziennikarza Louis Leroya, który ironiczne zaczerpnął ją od tytułu obrazu „Impresja, wschód słońca” Cloude’a Moneta.
   Impresjonizm to przede wszystkim światło. To jego przemiany miały duży wpływ na ukazywane przez artystów obrazy. Malarze musieli, bowiem ukazać dokładny obraz tego, co zarejestrowały ich oczy, również cienie i łuny światła. Stąd też duża różnorodność pejzaży, które zdominowały wyraźnie inne kompozycje. Trudno spotkać sceny batalistyczne, historyczne czy religijne. Artyści pracowali na powietrzu i musieli robić to szybko, ponieważ natura szybko zmienia się. Ich zadaniem było uwiecznić zmienność przyrody, jej ruch, ekspresję oraz płynność.
   Dany stan przyrody był zmienny, dlatego malarze często uwieczniali to samo miejsce o różnych porach dnia, a także roku. Dzięki temu mogli ukazać serie zmian, jakie zachodzą w tym samym miejscu i pokazać zmienność przyrody.
Aby zobaczyć przykłady impresjonizmu przejdź do galerii impresjonistów.


J

K

Kandinsky, Wassily

Aby zobaczyć obrazy tego artysty przejdź do galerii obrazów.

Kopia malarska

Klimt, Gustav

(1862-1918) Austriacki malarz i grafik, symbolista. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli secesji, przywódca wiedeńskiego modernizmu. Celem Klimta było stworzenie dzieła totalnego, absolutnego, tzn. wolnego od wszelkich konwencji, ograniczeń narzuconych przez akademickie koncepcje. Obrazy artysty są wyrazem nieograniczonej swobody twórczej, w pełni wyrażają bujność i złożoność epoki, w której dane było mu tworzyć. Klimtowi udało się stworzyć dzieło na miarę swojej epoki, które stało się inspiracją dla wielu nowoczesnych artystów. Aby zobaczyć obrazy Klimta przejdź do galerii obrazów.

L

Ł

Łempicka, Tamara

(1895 lub 1898 do 1980) Córka Polki i zamożnego rosyjskiego Żyda. Ojciec zniknął z jej życia bardzo szybko - jeszcze kiedy miała 5 lat, dlatego też całe życie fałszowała swoje miejsce urodzin, by zdystansować się do swojego pochodzenia, oraz podkreślić to, że czuje się Polką, gdyż opiekująca się nią rodzina matki wychowała ją w duchu patriotycznym. Jej sztuka przez lata była zapomniana. Dopiero na fali mody na art déco pod koniec lat osiemdziesiątych jej obrazy pojawiły się na rynku. Wróciła pamięć o artystce dekadenckiej "baronowej z pędzlem". Reprodukcje jej prac znalazły się w katalogach największych agencji zdjęciowych, a mówienie o niej i zachwycanie się jej twórczością stało się znów tak modne i powszechne jak w latach największej pomyślności artystki. Aby zobaczyć obrazy Łempickiej przejdż do galerii.


M

N

Neoklasycyzm

O

Obrazy olejne (malarstwo olejne)

Technika malowania obrazów olejnych polega ono na pokrywaniu naprężonego i zagruntowanego płótna, gładkiej deski, lub innego podobrazia farbami, w skład których wchodzi olej lniany lub rzadziej inne roślinne oleje schnące (konopny, makowy) i odpowiednie pigmenty. Sporadycznie stosowany był też wosk, który pełnił funkcję stabilizatora spowalniającego oddzielanie się oleju lnianego od pigmentów.

Zasadniczo receptura produkowania tych farb nie uległa zmianie przez ponad 300 lat, aż do początków XX wieku. Pierwszą ważną zmianą było rozpoczęcie "pakowania" w tuby ołowiano-cynowe, a następnie aluminiowe. W toku dalszego rozwoju w celu zmniejszenia ceny farb stopniowo zastąpiono większość pigmentów naturalnych pigmentami syntetycznymi.

Malarstwo olejne jest bardzo kosztowną techniką malarską, ale daje bardzo dużą swobodę w doborze i mieszaniu barw, uzyskiwania efektu matu lub błysku, efektów półprzezroczystości i przenikania barw, oraz tworzeniu złożonych faktur.

Malarstwo olejne po opanowaniu podstaw warsztatu jest stosunkowo łatwą i wdzięczną techniką. Umożliwia ono wielokrotne retuszowanie przez nakładanie kolejnych warstw farby na obraz. Obrazy olejne cechuje też duża trwałość. Aby zobaczyć przykładowe obrazy olejne przejdź do galerii.

Olej lniany

Do celów artystycznych olej lniany był stosowany prawdopodobnie już od czasów starożytnych, głównie do zabezpieczania powierzchni malowideł i polichromowanych rzeźb. Pierwsze próby wykorzystywania oleju jako spoiwa farb były przeprowadzane już we wczesnym średniowieczu, jednak dopiero rozwój malarstwa temperowego doprowadził do wykorzystania właściwości oleju lnianego, początkowo jako ważnego składnika emulsji temperowej. Naturalnym krokiem rozwoju była rezygnacja z fazy wodnej w spoiwie temperowym i użycie czystego oleju lnianego jako medium. Obecnie olej lniany jako spoiwo i medium w malarstwie powoli traci na znaczeniu na rzecz materiałów syntetycznych (np. roztworów metakrylanów), ale z pewnością będzie jeszcze bardzo długo używany.

P

Pastel

Technika rysunku posługująca się sztyftem z pigmentu z dodatkiem kredy, glinki i gipsu lub innych materiałów wykorzystywanych do pisania lub rysowania. Istota rysunku polega na ścieraniu i wcieraniu pasteli w szorstki podkład. Obrazy wykonane techniką pasteli charakteryzują się jasnymi, miękkimi kolorami.
Barwy nie ulegają wpływowi czasu, jednak są wrażliwe na wstrząsy mechaniczne, które mogą powodować osypywanie się farby. Może temu zapobiec utrwalenie obrazu odpowiednią fiksatywą.
Obrazy powinny być eksponowane za szkłem, które jednak nie powinno bezpośrednio przylegać do obrazu, ale umieszczone w pewnym dystansie, które może zapewnić odpowiednio głębokie passe partout.

Pocałunek

Jedno z najbardziej znaczących dzieł Gustava Klimta oraz jedno z najlepiej rozpoznawalnych dzieł secesji wiedeńskiej. Obraz ten doczekał się wielu form reprodukcji. Dzieło powstało w latach 1907-1908 w czasie oznaczanym jako "złoty okres" Klimta. Już w roku 1908 został zakupiony przez  Österreichische Galerie Belvedere w Wiedniu i znajduje się w jej kolekcji do dziś.

Obraz został namalowany farbami olejnymi na płótnie w wymiarze 180 cm x 180 cm. Do stworzenia dzieła autor wykorzystał również płatki złota. Obraz przedstawia zatraconą w miłosnym objęciu parę kochanków na skarpie łąki kwiatowej. Kochankowie odziani w złote szaty zostali uchwyceni w pozie sugerującej zbliżający się pocałunek.

Na pierwszy rzut obraz tworzy mieniącą się kolorami złotą plamę. Dopiero po chwili wyłania się w górnej części omdlewająca z zachwytu kobiecą twarz, jej nagie ramie wystaje z różnobarwnej obcisłej sukienki, a drobna dłoń spoczywającą na męskim karku. Kobietę klęczącą na kwiecistym podłożu obejmuje postawny barczysty brunet o ciemnej karnacji skóry. Widoczny jest tylko profil jego twarzy. Rękoma przytrzymuje głowę partnerki, by na jej policzku złożyć pocałunek.

Kochankowie toną w swych stylizowanych w geometryczne wzory szatach. Jej żółtą sukienkę zdobią pęki czerwonych i granatowych kwiatów w kształcie kół, symbolu kobiecości. Jego złoty płaszcz – ciemnobrązowe i białe okolone brązem kanciaste prostokąty. Postać mężczyzny wydaje się chronić i osłaniać kobietę. Ona uosabia miękką delikatność, jest jednak równorzędnym partnerem. Żadna z postaci nie dominuje.

Q



R

Reprodukcje

Rivera, Diego

Diego María de la Concepción Juan Nepomuceno Estanislao de la Rivera y Barrientos Acosta y Rodríguez (1886-1957) meksykański malarz, grafik, architekt, działacz polityczny ruchu komunistycznego, mąż Fridy Kahlo. W jego twórczości występują różne etapy: kubizm, malarstwo figuratywne, fowizm. Był twórcą wielu meksykańskich murali. Współtwórca narodowego programu sztuki meksykańskiej, nawiązującej do tradycji prekolumbijskich. W 1933 amerykański multimilioner Rockefeller zamówił u Rivery mural do Rockefeller Center w Nowym Jorku. Dla artysty o sympatiach otwarcie komunistycznych była to świetna okazja do prowokacji. Dzieło powstało, ale gdy amerykański magnat dopatrzył się na muralu podobizny Lenina, kazał pracę zniszczyć.

Diego kochał kobiety. Jego liczne romanse doprowadzały do rozpadu jego małżeństw. Żona Rivery Frida akceptowała to dopóki wiedziała, że Diego kocha tylko ją. Z czasem zdała sobie jednak sprawę, iż Diego nie umie żyć bez zdrady. Pod zarzutem trockizmuzostał usunięty z Komunistycznej Partii Meksyku. Aby zobaczyć obrazy Rivery przejdź do galerii.


S

Secesja

Styl w sztuce europejskiej ostatniego dziesięciolecia XIX wieku i pierwszego XX wieku, zaliczany w ramy modernizu. Istotą secesji było dążenie do stylowej jedności sztuki dzięki łączeniu działań w różnych jej dziedzinach, a w szczególności rzemiosła artystycznego, architektury wnętrz, rzeźby i grafiki. Charakterystycznymi cechami stylu secesyjnego są: płynne, faliste linie, ornamentacja abstrakcyjna bądź roślinna, inspiracje sztuką japońską, swobodne układy kompozycyjne, asymetria, płaszczyznowość ilinearyzm oraz subtelna pastelowa kolorystyka.

Zobacz przykłady malarstwa secesyjnego w naszej galerii.


T

U

V

Vettriano, Jack

Urodzony w Szkocji artysta, rzucił szkołę w wieku 16 lat, aby rozpocząć pracę w miejscowej kopalni. Artystyczne powołanie odkrył w sobie, kiedy na 21 urodziny dostał od swojej dziewczyny akwarele. Od tej pory poświęcił się malarstwu.

Po raz pierwszy odważył się na pokazanie swoich prac publiczności w 1988 roku na wystawie: The Royal Scottish Academy. Spotkał się wtedy z entuzjastycznym przyjęciem - jego obrazy zostały wykupione już w pierwszy dzień trwania wystawy. W następnych latach jego malarstwo szybko dojrzało, gwałtownie wzrosło również zainteresowanie jego obrazami wśród kolekcjonerów. Obrazy artysty znajdują się wielu kolekcjach prywatnych i państwowych na całym świecie.

Obrazy Vettrianego mają w sobie magnetyzm, który sprawia, że patrząc, dystansujemy się od rzeczywistości i zostajemy wciągnięci w bezczasowy i bezkresny wymiar. Jest to świat jakby ze snów, gdzie w różnych sceneriach - podsycanych scenami ze starych filmów, powieści czy własnych wspomnień, rozgrywają się odwieczne dramaty mężczyzny i kobiety. Artysta jedynie stawia przed nami scenę - żeby ożywić bohaterów, scenariusz musimy dopisać sami. Zresztą zobacz sam w naszej galerii.

W

X

Y

Z